به ياد محرم و صفر كه آخرين روزهاي آن را پشت سر مي گذاريم

خنجر

خنجر شدم و به دست شمر افتادم / صد حيف كه بد به چشم شعر افتادم

بازيچه دست دشمن دين گشتم / در كرببلا اسير نفرين گشتم

من دست خودم نبود او از من خواست / او پرپر سرخ آن گلو از من خواست

من را به گلوي تشنه عشق گذاشت / بر ريشه ي سبز تا مي عشق گذاشت

خون ريز نبودم آن گلو مي داند / تاريخ مرا به نام شر مي خواند

من باغ بهار آن گلو بوييدم / من لاله و زار آن گلو بوييدم

من خشك ترين گلوي عالم ديدم / از خشكي آن گلو حلاوت چيدم

ديدم كه به زير حنجرش جاي لبيست  / در نازك سبز گوهرش جاي لبيست

پرسيدم از او كه ماجرا چيست / يك حرف بزن بگو لب كيست

گفتا كه لبان مادر من زهراست /  آن لب كه به زير حنجر من پيداست

شرمنده شدم به حنجرش بوسه زدم / بر جاي لبان مادرش بوسه زدم

مي گفت ببر ولي نوازش كردم  / بر سر زدم و بر آن نيايش كردم

دستان لعين شمر از من مي خواست / پر پر شدن فضاي گلشن مي خواست

گفتم كه نميبرم تو اسرار مكن  /  اين حرف ستمگرانه تكرار مكن

اين بوسگه مادر او حضرت زهراست / جاي لب مادرش چه زيباست

اي دست گلو نمي برم من / جاي لب او نمي برم من

اين بوسگه حضرت زهراست / جاي لب او نمي برم من

اي دست گلو نمي برم من /  اسرار مكن نمي برم من

گفتم كه نميبرم تو اسرار مكن / اين حرف ستمگرانه تكرار مكن

دستش به قفا رفت و سر عشق بريد / محشر شد و سر زپيكر عشق بريد

حنجر نبريدم و دگر بار مپرس / از عاقبت كار من زار مپرس